Tek başına yaşamanın bana öğrettiği şeylerden biri, en saçma anlarda evde unuttuğun bir şey için kimseyi suçlayamayacağın gerçeği oldu. Tuvalet kağıdı bitmiş, gece 11, market kapanmış. Benim elimde bir makarna kutusu, bir de eski gazete, çaresiz oturuyorum. Önceden evde annem “Şunu al gel” derdi, şimdi kendi kendime “Nasıl unuttun yine?” diye söyleniyorum. Küçük not kağıtları, telefonun notlar kısmı, sürekli kendime mesaj atmalar… Mart 2022’de, İzmir’deki ilk evimde buzdolabına “yumurta al” yazısını mıknatısla yapıştırırken kendime güldüm. Tek başına yaşamak, ozdaki en büyük rakibinin kendi unutkanlığın olduğunu gösteriyor.