2018 yazı, İzmir Alsancak’ta küçük bir plak dükkanı vardı. Haftada bir uğrar, ismi neredeyse kimsenin bilmediği grupların albümlerini karıştırırdım. Caz köşesinde, orijinal basım bir Nina Simone plak buldum. Fiyatı 170 liraydı, o dönem için bana pahalı geldi, “Zaten dinleyecek pikabım yok, alıp ne yapacağım?” dedim, bıraktım. İki ay sonra dükkan kapanmış, içerideki bütün plaklar bir gece ansızın yok olmuş. O günden beri ne zaman Nina Simone dinlesem, o plaktaki o sarı etiket gözümün önüne geliyor. Şimdi pikabım da var, duvarımda plak rafı da, ama asla aynı plak bir daha karşıma çıkmadı. İnsan bazı şeyleri ya o anda alacak ya da ömür boyu içi cız edecek.