90’larda mahallede sokak arası maçlar yaparken, aramızda hep Elif vardı. Ben defanstaydım, o forvette. Hangi takımda olsak, Elif’e pas atmayan topçuya küserdik. Akşam olunca herkes evine, Elif de annesinin çağırdığı balkona dönerdi, hiç “acaba”sı yoktu. O zamanlar aşk meşk konuşmak bile ayıptı, arkadaşlık daha temizdi sanki. Şimdi hâlâ eski arkadaşlarımı arayıp saçma bir şey anlatırken, Elif’le futbol konuştuğumuz günleri hatırlıyorum. Herkesin kafası karışık değilmiş o zamanlar.