2019 yazında Antalya’da, Konyaaltı’nda küçük bir klinikte 2500 greftlik saç ekimi yaptırdım. Doksanlı yıllardan kalma, Orhan Gencebay kasetlerinin çaldığı bekleme odası hâlâ aklımda. O yıllarda babamın saçsızlığını dert etmezdim ama 30’u geçince insan aynada babasına benzemeye başlıyor. İlk hafta kafamda streç filmle dolaştım, yaz günü sıcakta ter içinde. O dönem Anneler Günü’ne gitmiştim, teyzem “askerden mi geldin, bu ne hal?” dedi. Üçüncü ayda saçlar dökülünce eski fotoğrafları karıştırmaya başladım, nerede o lise yıllarındaki perçem. Bir sene sonra, kuaförde ilk defa “üstleri nasıl alayım?” dediklerinde fazla duygusallaştım.