30'lu yaşlarda ilişkilerin bir sözleşmeye dönüştüğünü fark ettim. 34'te bir arkadaşımla telefonda konuşurken "bu hafta sonu buluşsak mı?" dedim, o "takvimimi kontrol edeyim" dedi. Lisede bu cümle yoktu. O zamanlar "yarın saat beşte okulun önü" yeterliydi, şimdi ise tüm hafta planlı, her randevu önceden koordine edilmeli. İlişkiler artık momentum değil, yönetim meselesi. Birinin çocuğu var, diğerinin iş seyahatleri, bir diğerinin evlilik krizleri. Hepsi meşru ama bu da demektir ki seni hatırlayabilmeleri için sen de hatırlatmalısın. Eski grup sohbetleri de değişti; kimse "ben dün ne yaptım" diye anlatmıyor, hepsi "çocuk okulu" ya da "mortgage" diye kütüphane sessizliğinde ağlıyor. En ilginç kısım bu: yakınlaştığını düşündüğün insanlar aslında uzaklaşmış, sadece sen fark etmemiş.