Yapay zekanın hayatımıza girmesiyle yaşlı bakımında devrim yaşandı, eskiden saatler süren rutinler şimdi dakikaya iniyor. 2018'de annemi tek başına bakarken ilaç saatlerini elle takip ediyordum, her sabah not defterine yazıp alarm kuruyordum. Şimdi Google Assistant'ı evde kullanıyorum, annemin ilaçlarını saat 8'de hatırlatıyor ve dozajı bile doğrulatıyor. Bu sayede hem ben hem o daha az stres yaşıyor, ama zeka olmadan önce sohbet ettiğimiz o anlar kayboluyor.

Örneğin, geçen yıl pandemide babamın evinde bir AI destekli izleme sistemi kurdum, düşme algılamasını anında telefonuma bildiriyor. Eskiden hastaneye götürmek için saatlerce beklerdim, 2022'de bir olayda sistem devreye girip ambulansı çağırdı, toplam 15 dakika sürdü. Artık yaşlılar için tasarlanmış chatbotlar var, onları İstanbul'un evlerinde denedim, babama yemek tarifleri öneriyor ve hatırlatıyor. Marka olarak Amazon'un Echo'sunu tercih ettim, sesli komutlarla alışveriş listesi oluşturuyor. Bu araçlar benim gibi bakıcılara zaman kazandırıyor, haftada en az 10 saatimi özgürleştiriyor.

Ama yapay zeka her şeyi hızlandırırken, aile bağlarını nasıl etkilediğini düşünüyorum. 2021'de bir bakım merkezinde AI tabanlı robotları gözlemledim, yaşlılar onlarla konuşuyor ama gerçek insan gibi değil. Ben kendi deneyimimde, AI'yi sadece yardımcı olarak kullandım, annemle hala elle yemek hazırlıyorum. Bu teknoloji sağlık verilerini analiz edip erken uyarı veriyor, mesela kalp ritmini takip eden bir app ile geçen ay babamın kontrolünü sağladım. Yaşlı bakımında AI, yalnızlığı azaltıyor gibi görünüyor, ama bazen soğuk geliyor. Benim gibi profesyoneller için bu araçlar vazgeçilmez, her gün yeni bir özelliğini keşfediyorum. 2023'te AI destekli egzersiz programları denedim, annemin hareketlerini izleyip önerilerde bulunuyor, eskiden fizyoterapist randevusu için günler harcardım. Şimdi evde her şey otomatik, ama insan eli olmadan olmuyor.