Bahar alerjisi, her yıl Mart ortasında İstanbul'un o nemli havasında beni yakalıyor, sanki doğa bana bir felsefe dersi veriyor. 2012'de, Kadıköy'deki evimde balkondaki erik ağacının çiçekleri açınca, gözlerim şişiyor, burun akıntısı durmuyor, hele bir de pencereyi açsam tozlar eve doluyor. Benim gibi leke avcısı biri için bu, evin kontrolünü kaybetmek demek; o yıl, eski bir Hoover süpürgemle her sabah halıları silkeleyip toz filtrelerini değiştiriyordum, ama yine de hapşırmalar bitmiyordu.

Felsefi açıdan bakınca, alerji sanki hayatın o kaçınılmaz değişimini simgeliyor; bahar gelirken her şey yenileniyor, bizse bu toz bulutunda boğuluyoruz, tıpkı geçmişin hatıralarının bizi rahatsız etmesi gibi. Ben, 15 yıldır bu mevsimde evi tamamen izole etmeye çalışıyorum; örneğin, geçen sene yatak odasına anti-alergen yorgan kılıfı aldım, Ikea'dan, ve fark ettim ki uyku kalitem artıyor.

Pratikte, alerjiyi ev bakımına bağlayınca, her bahar başında pencere pervazlarını sirke karışımıyla silmek beni rahatlattı; 2020'de, pandemi sırasında bunu günlük rutine çevirdim, evdeki polen birikintisi azalınca hapşırmalarım yüzde 50 düştü. Bu döngü, bana insanın doğayla mücadelesini hatırlatıyor; ne kadar temizlik yapsak da, bahar her seferinde yeni bir sınav getiriyor. 2000'lerin başından beri antihistaminik damlalar kullanıyorum, ama asıl çözüm evdeki nemi kontrol etmek; ben, odadaki buhar makinesini çalıştırıyorum, markası Philips, ve o anlık rahatlık veriyor. Bu durum, yaşamın geçiciliğini düşündürüyor; her alerji atağı bitince, temiz bir evde daha güçlü hissediyorum, sanki bir döngüyü tamamlamış gibi.

Evdeki alerjenleri azaltmak için ben, her bahar sonu halıları dışarı çıkarıp güneşle yıkıyorum; geçen yıl, Beşiktaş'taki balkonumda bunu denedim, ve toz miktarı inanılmaz azaldı. Felsefi olarak, bu çile bize uyumu öğretiyor; doğanın ritmine karşı koymak yerine, evimizi ona göre şekillendirmek gerekiyor. Benim deneyimimde, 10 yıllık temizlik rutinleri alerjiyi yönetilebilir kılıyor; örneğin, 2018'de mutfak