Kahvaltıda yumurta pişirme şekli kavgası, hele de kalabalık sofralarda, benim için yıllardır bitmeyen bir dram. Herkesin kendine göre bir felsefesi var yumurta konusunda, sanki bir sanat eseri üzerine tartışır gibi. Geçen ay İzmir'e gittiğimde teyzemin evinde yine aynı senaryoyu yaşadım, ben menemen yapmayı teklif edince, "omlet varken menemene ne gerek var" diyenler oldu.

Tamam, herkesin damak zevki farklı olabilir ama bazen bu durum işkenceye dönüşüyor. Sanki yumurtayı doğru pişiremezsek hayatımızda bir şeyler eksik kalacakmış gibi bir hava var. Ben de diyorum ki, bırakın herkes kendi yumurtasını kendi pişirsin, kimse kimseye karışmasın. Yoksa o pazar kahvaltıları keyif olmaktan çıkıp birer gerilim filmine dönüşüyor.