Eski telefonların dayanıklılık efsanesi aslında efsane değil, gerçek bir tasarım felsefesinin kalıntısı. 2003'te Nokia 3310 kullanıyordum, tuşlar öyle sert basılıyordu ki mesaj yazarken parmağım yorulurdu. Bir gün sırt çantamın içinde kitapların altında ezildi, çıkarttığımda kapağı çatlamıştı ama cihaz tıkır tıkır çalışıyordu. Ekran o dönem gerçekten dayanıklı malzemeydi, sadece darbe gücüne değil, zamanın tozuna, nemesine de dirençliydi. Şimdi kullandığım telefon ise tasarımcılar tarafından incelik adına kurban edilmiş. Cam arka, cam ön, ortada çelik çerçeve. Elime alırken bile kırılır korkusu yaşıyorum, çantaya koyarken bile huzurlu değilim. Eski telefonlarda dayanıklılık bir yan ürün değildi, tasarımın merkeziydi. Bugün ise estetik ve incelik dayanıklılığın yerine geçti.