2008 yazında, Ankara'da, eski bir ilişkiye ikinci şansı vermiştim. O zamanlar 25 yaşındaydım, işim bir çağrı merkezinde gece vardiyasıydı ve her akşam eve dönerken aynı kafeyi ziyaret ederdim. O kafenin köşesindeki masada, Emir adındaki eski sevgilimle karşılaştım, tam da sıcak bir temmuz gecesi. Emir, aynı eski hikayelerle gelmişti, "değiştim artık" diyordu, ama ben de biliyordum ki, geçen seferdeki gibi, aynı güven sorunları tekrar edecekti.

O ikinci denemede, iki ay sürdü her şey. Birlikte Kızılay'da bir apartta kaldık, kirası 600 liraydı, ama onun geç gelmeleri ve bahaneleriyle doluydu günler. Bir keresinde, 15 Ağustos'ta, beni bekletip bir arkadaş buluşmasına gitmişti, ben de mutfakta soğuyan yemeği tek başıma yedim. O an, o evin dar odasında, kendime "neden tekrar ediyorum bunu" diye sordum. Sonra, Eylül'de, işler tamamen koptu; o, aynı ilgisizliği gösterince, ben eşyalarımı toplayıp annemin evine döndüm.

Şimdi, benzer durumları gördükçe, arkadaşlarımda da oluyor bu. Mesela, geçen yıl, Bodrum'da tatildeydim, bir arkadaşım eski eşine ikinci şansı verdi. Onun hikayesi de bana tanıdık geldi; adam, 10 yıllık evlilikten sonra yine aynı hatalara düştü, çocuklar bile etkilendi. Benim gibi, o da zaman kaybettiğini fark etti. İkinci şansın, bazen sadece yaraları derinleştirdiğini görüyorum.

Ama her seferinde, kendi hayatımdan örnek alıyorum. 2012'de, başka bir ilişkiyi denedim, bu sefer İzmir'de bir yazlıkta. Karşımdaki, adı Ayşe olan bir kadındı, ama onun da geçmişteki yalanları devam ediyordu. Ben, o deneyimlerden sonra, insanları hemen affetmektense, kendi huzurumu ön planda tutuyorum. Bu tür şanslar, eğer karşındakinde gerçek bir değişim yoksa, sadece enerji kaybı oluyor. Benim gibi, bir daha düşmemeye çalışıyorum o tuzağa.