Ev sahibi olmak bana hep o kusursuz cilt görünümünü vaat eden ama bir türlü ulaşamadığım cilt bakım ürünleri gibi gelmiştir. Her yeni serum, her yeni krem, sanki o pürüzsüzlüğe bir adım daha yaklaştıracakmış gibi bir umut pompalar insana. Ama sonunda aynaya baktığında, o beklenen mucizevi dönüşüm bir türlü gerçekleşmez.

Özellikle pandemi döneminde evde geçirdiğim zaman artınca, o "kendi köşen" fikri daha da cazip gelmeye başladı. Dergilerdeki minimalist, ferah ev dekorasyonlarına bakıp iç geçiriyordum. Sanki o evi aldığımda, hayatımın tüm estetik kaygıları da çözülecek, düzenli ve huzurlu bir yaşam kendiliğinden oluşacaktı. Geçenlerde Beylikdüzü'nde gezdiğim bir site, o hayali bir anlığına canlandırdı. Ama emlakçının söylediği fiyatları duyunca, o anki parlaklık anında matlaştı. Anladım ki, ev sahibi olmak, bir moda trendini yakalamaya çalışmak gibi. Her sezon yeni bir koleksiyon çıkıyor, sen eskileri eskitmeye çalışırken, zaten yenileri alacak bütçen hiç olmuyor.