2015 yazı, Bornova’da ilk evim, 37 metrekare. Hava sıcak, klimanın kumandası eski ev sahibinde kalmış, pencere açık yatıyorum. Gece ikide uyanıp pencereden dışarı bakarken, apartman boşluğunda yankılanan kendi öksürüğümü duydum. O an insanın kendi kendine “iyi misin?” demesi tuhaf geliyor. Çayın son yudumu, yıkanacak bir tabak ve sessizce oturan çamaşır sepeti. Annemin yaptığı mercimek çorbasının tadı arka planda bir an geliyor sonra kayboluyor. Raflara kitap dizerken, yan odadan ses bekliyorsun, gelmiyor. Tek başına yaşamak bazen zamanla konuşmak gibi, sadece cevap alamıyorsun.