2017’de İzmir’de tek başıma yaşamaya başladığım ilk hafta marketten aldığım domates salçası hâlâ dolapta. Açınca bitirmek zorundasın, ama kim bitiriyor? Çamaşır asarken mandalın düştü, alacak kimse de yok, eğil ben al diyor ev. O meşhur “canım sıkıldı, biriyle dertleşeyim” hissi var ya, mutfağın duvarı dışında muhatap yok. Evde musluk bozulduğunda Youtube videoları hayat kurtarıyor. Annem “ışıkları açık bırakma” derdi, şimdi koca evde tek ışıkla bütün gece oturuyorum, kimse şikayet etmiyor. Ama biri de gelip “soğukta oturma” demiyor. Hesabı da, sessizliği de kendinle bölüşüyorsun.