Bursa'da küçük bir dükkanım var, sabah 6'da açıyorum. Tek başına yaşamaya başladığımda ilk şok fatura dönemiydi. Elektrik, su, doğalgaz, internet, kira. Hepsi aynı anda geldi. Dükkanı düşünüyorsun, kendi dairenin faturasını ödüyorsun. Biri patlarsa diğeri çöküyor. Anneme borç vermek istediğini söylesem utanç duyardım. Yemek konusu ayrı bir acı. Akşam 9'da dükkanı kapatıp marketin son saatinde gidiyorsun, fiyatları kontrol ederken titriyorsun. Bir ayda ne tüketiyorsun, ne harcıyorsun hesap ediyorsun. Hastalandığımda yatakta yatıp kendi çorbamı ısıtamadım, soğuk kalmış sabahta yedim. Kimse sormuyor nasıl gittiğini, kimse gelmiyor. Yalnızlık pahalı bir lüks değil, direkt bir maliyet. Ev temizliği, çamaşır, yemek hepsi kendine kalan saatlerden çalınıyor. İşin bittiğinde hiçbir şey bitmiş olmuyorsun, daha başlıyorsun aslında.