2015’te Beşiktaş’ta 1+0 ev tuttum. İlk gece içeri girdim, apartman koridorunda yankı yapan anahtar sesiyle kendimi stüdyo daireli bir hayalet gibi hissettim. Kettle’ın başında çay suyu kaynatırken sessizlik öyle bir bastırıyor ki, bardağa çay değil, eski evdeki kahkahalar doluyor sanki. Buzdolabının içi her zaman “birazdan markete uğrarım” vaadiyle boş kalıyor. Çorap tekleri, evde yalnızken birleşmiyor. Annem arayıp "yemek yaptın mı" diye sorunca, yapılan tek şeyin peynir dilimlemek olduğunu anlatamıyorsun. Sokağı dinlerken bazen insan kendi adımlarını bile yabancı gibi duyuyor.