Tek başına yaşarken çamaşır dağınıklığını kimse anlatmıyor. Ben geçen sene Ankara'daki küçücük dairemde, her hafta sonu tek başıma yıkama işini ertelediğimde, odanın köşesinde biriken kirli yığınlar duvar gibi yükseliyordu. Ütü yapmayı unutunca, bir hafta giydiğim gömlekler buruşuk buruşuk işe gidiyordum, sanki şehirde tek düzgün giyinen kişi benmişim gibi. O sırada marketten aldığım o ucuz deterjan markası, Fairy, köpük yapmıyordu bile.

Ev bakımını tek başına sürdürmek, herkesin sandığından daha yorucu. Benim gibi leke avcısı biri olarak, mutfakta bir bardak kahve döküldüğünde, hemen silmem gerekiyordu ama yorgunluktan ertesi güne kalıyordu. Geçen kış, ocak ayında, sobayı yakmayı unuttuğum bir akşam, ev buz gibi oldu ve ertesi sabah ıslak zemin kayganlaşmıştı. Arkadaşlarım ziyarete geldiğinde, dairemin tozlu köşelerini görmezden geliyorlardı ama ben içimden, "Bu yalnızlıkta her şey kendinle kalıyor" diyordum. Yemek hazırlamak da ayrı dert, geçen ay tek potla pişirdiğim makarnanın yarısı yanmıştı, çünkü dikkat dağılıyor.

Sabah rutinleri bile kimsenin bahsetmediği bir işkenceye dönüşüyor. Ben geçen bahar, evden çıkmadan önce banyoyu temizlemeyi atladığımda, ayna buğulanmıştı ve aceleden saçımı düzeltememiştim. Bu tür detaylar, tek başınalığın gizli eleştirisi gibi. Herkes özgürlüğü över ama bulaşıkları tek başına yıkamak, sanki sonsuz bir döngü. O sırada kullandığım eski süpürge, Bosch markalı, ancak yetmiyordu, çünkü motivasyonum tükeniyordu. Bu yaşam, pratik bilgiyi test ediyor ama bazen pes ettiriyor.