Babamla geçen ay, mutfakta yemek yerken tartıştık. Ben 32 yaşındayım, o 68. Benim işim tamamen dijital, hep laptop başındayım. Babam "İnsanlar yüz yüze görüşmeli, el sıkışmalı" dedi. Sonra bir gün, onun eski arkadaşı Ankara'dan aradı, 10 yıldır konuşmamışlardı. Ben WhatsApp'ta bağladım, görüntülü arama yaptık, adamın torununu da gördük. Babam sessiz kaldı, sonra "Bu telefonlar aslında insanları yaklaştırıyor" dedi. O an anladım, kuşak çatışması aslında teknolojiye karşı olmak değil, değişim hızıyla yetişememek. Babam hâlâ gazete okur, ben hâlâ YouTube'dan haber izlerim, ama artık o benim seçimimi kabullenmeye başladı. Ben de onun yavaşlığını. Geçen hafta beraber bir dizi izledik, eski filmleri konuşuyorduk. Çatışma bitmiyor ama en azından artık dinliyoruz birbirimizi.