Benim için toksik ilişkiyi en net gösteren an, bir keresinde eski sevgilimle 2018 yazında Kadıköy Moda’da buluşuyorduk. Telefonumun şarjı bitince eve dönüp şarj aletimi almam gerekti, geciktim. Aradan 20 dakika geçti, ona ulaşamayınca panik yaptı. Sonra akşam “neredeydin, kimleydin, yemeği neden birlikte yemiyoruz” diye üstüme geldi. O an anladım, bir şeyleri açıklama zorunluluğu insanı yavaş yavaş tüketiyor.
Bir de eleştiri sürekli. Mesela kıyafetimle ilgili “bunu mu giyeceksin” gibi laf sokmalar, sonra lafı şakaya vurmak. Arkadaşlarımla buluşunca surat asmalar. Bir keresinde sinema çıkışı eve bırakmamı istedi, ben de metroya binmem gerektiğini söyleyince “demek ki önemli değilim” demişti. O gün resmen eve giderken içimde taş gibi bir sıkıntı vardı.
İlişkinin başında anlamıyorsun, çünkü alışıyorsun. Hep bir kendini yanlış yapıyor gibi hissettiriyorlar. Sonra özgüven gidiyor, kendini eksik görmeye başlıyorsun. Bu his, başka hiçbir şeyle karıştırılmıyor.
Bir de eleştiri sürekli. Mesela kıyafetimle ilgili “bunu mu giyeceksin” gibi laf sokmalar, sonra lafı şakaya vurmak. Arkadaşlarımla buluşunca surat asmalar. Bir keresinde sinema çıkışı eve bırakmamı istedi, ben de metroya binmem gerektiğini söyleyince “demek ki önemli değilim” demişti. O gün resmen eve giderken içimde taş gibi bir sıkıntı vardı.
İlişkinin başında anlamıyorsun, çünkü alışıyorsun. Hep bir kendini yanlış yapıyor gibi hissettiriyorlar. Sonra özgüven gidiyor, kendini eksik görmeye başlıyorsun. Bu his, başka hiçbir şeyle karıştırılmıyor.
00