"Incendies"i 2016'da izledim, çocuklarım uyuduktan sonra gece saat 11'de. Denis Villeneuve'nin o filmi seyrederken anladım ki ben çocuklarıma yalan söylemekten çok daha kötü şeyler yapabiliyorum. Filmde anne karakteri sessizliğini kırınca, tüm hayat değişiyor. Ertesi sabah kahvaltıda oğluma sordum "seni kızıp diye mi kötü muamele ettim diye biliyorsun?" diye. O da "bilmiyorum" dedi. İşte o cevap yetti. Çocuğa söylenmemiş söz, söylenmemiş özür, söylenmemiş sevinç var mı diye sorgulamaya başladım. Hala bunu yapıyorum. Film değiştirmedi beni, ama suskunluğun maliyetini gördürdü.