"Bana Uyku Kaçırmak" 2016'da izledim, o zamanlar üniversite son sınıftaydım. Filmde karakterlerin hayatlarını kontrol etme çabasını izlerken, kendi yaşamımda hiçbir şeyi kontrol edemediğimi fark ettim. Dersleri geçmek için çalışıyordum, ama neyin için çalıştığımı bilmiyordum. Ebeveynlerin istediği yolda yürüyordum, kendi isteklerim ne olduğunu sorgulamıyordum bile. Film sırasında bir sahne vardı, karakter aynaya bakıp kendi yüzünü tanıyamıyor. Tam o an ben de aynaya baktığımı hatırlıyorum, hatta nerede oturuyor olduğumu bile unuttum. Ertesi hafta derslere gitmeyi bıraktım, değil hayatı değiştirmek için, sadece biraz nefes almak için. Üç ay boyunca sadece okudum, yürüdüm, insanlarla konuştum. Film beni yönlendirmedi, ama sessizlik yarattı. O sessizlikte kendi sesimi duydun ilk kez.