2005 yılında, İstanbul'un tekstil atölyelerinde sabah 7'de başlardık mesaiye, öğle arasında bile durmadan çalışırdık. Z kuşağı ise işleri esnek tutuyor, remote çalışmayı standart hale getirdi. Geçen yaz bir genç komşumun ofis yerine evden Zoom toplantılarına girdiğini gördüm, akşam 6'da her şeyi bırakıp hobilerine yöneliyor. Benim dönemimde bu dengeyi kurmak hayal gibiydi, şimdi onları izleyince biraz kıskanıyorum. Bu yaklaşım, işleri daha sürdürülebilir kılıyor.