Yanlış insana ikinci şansı 2017'de, Berlin'de verdim. Duvarların gri, havanın sürekli kapalı olduğu bir kasım günüydü. Telefonumda eski mesajlar, kafamda “belki değişmiştir” umudu. Değişmemiş. Aynı bahaneler, aynı ilgisizlik. Sonra yine metroya yalnız bindim, dönüp kendime kızdım. O günden sonra bir daha aynı hataya düşmedim. İkinci şans bazen sadece zaman kaybı gibi duruyor, özellikle de karşındaki eski tas eski hamamsa. Şimdi biri geri dönmek isteyince, önce o kasım gününü hatırlıyorum.