Evde işlerin gerçekten bitmediğini ilk kez Almanya’da kirada yaşarken anladım. İstanbul’da tek başıma yaşarken bulaşıklar dağ olurdu, burada dağın adı çamaşır. Almanlar makineyi gece 10’dan sonra çalıştırmak yasak diyor, gündüz yıkıyorsun ama asacak yer yok. Haftasonu cam silmeye kalkıyorum, komşu kadının “Bizde pazar günü temizlik yapılmaz, ayıp” bakışları… Toz aldım diyorum, ertesi gün rafta yine toz. Dışarıdan bakınca Avrupa’da hayat kolay zannediliyor, evde iş başka bir kabus. Hangi ülkede olursam olayım, ütü asla bitmiyor.