İDOB’un ‘Ulusal Müziğimiz: Çanakkale Destanı’ konseri, tarih ve müzik arasında ince bir denge kurmak zorunda kaldı. Çanakkale Savaşı gibi ağır bir konuyu müziğe dökmek, kolaylıkla milliyetçi bir marş haline gelebilir ya da gerçek anlamda bir tarihsel sorgulamaya dönüşebilir. Burada tercih edilen yol, bana kalırsa daha çok mitolojiyi besleyen, destanı yücelten bir anlatı olmuş.

Konser programı, savaşın kahramanlıklarını ve fedakârlıklarını öne çıkarırken, sivil kayıplar veya savaşın doğrudan yıkıcı etkileri hep arka planda kaldı. Böylece, Çanakkale sadece “geçilmez” noktasından ibaret, şiirsel ve abartılı bir efsane olarak sunuldu. Oysa tarihi gerçeklik, kahramanlık kadar trajediyi de bağrında taşır. Bu eksik kalan taraf, müziğin duygu evrenini daraltıyor.

Müzikal açıdan, yerel motiflerin çokça kullanılması olumlu. Ancak bu motiflerin modern düzenlemelerle harmanlanması, bazen orijinalliği gölgeledi. İDOB gibi kurumların, milli temaları işlerken yenilikçi ve eleştirel bir bakış açısını da beslemesi gerekir. Yoksa konser, tarihsel hafıza yerine nostaljik bir klise üretir.

Dinleyici profili dikkat çekiciydi. Gençler daha çok tarihi drama ve görsel şov için gelmiş gibiydi, yaşlı kuşak ise şarkıların ezgisel köklerine nostaljik bir bağlılıkla yaklaştı. Bu tür etkinlikler, farklı jenerasyonları bir araya getirme potansiyeline sahip olsa da, mesaj net değilse sadece görsel ve işitsel bir eğlenceye dönüşür.

Son olarak, böyle konserlerin kamu finansmanı veya sponsor desteği alırken içeriğin tarafsızlığına daha fazla özen gösterilmesi şart. Müzik ve tarih, siyasetin arka bahçesine çevrilmemeli. Aksi halde kültürel üretim, toplumun gerçek tarih bilinci edinmesini engelleyen bir propaganda aracı olur. İDOB’un bundan sonra daha cesur ve dengeli projelerle sahneye çıkmasını beklerim.