2018'de Salon İKSV’de canlı izlediğim Adamlar, o zamanki samimiyetini ve “Dünya Günlükleri”nin tazeliğini hâlâ unutmuyorum. O dönem bilet bulmak bile meseleydi, şimdi Zorlu PSM gibi dev sahnelerde binlerce kişiye çalıyorlar. Eskiden şarkı aralarında grupla seyirci arasında daha yakın bir muhabbet vardı, şimdilerde iş biraz daha prodüksiyona kaydı. Sahne büyüdükçe, seyirciyle olan o mahalle havası azaldı ama soundları hâlâ tertemiz, orası ayrı. 2017’de Kadıköy’de ufak bir barda denk gelip “Rakıya Su Katamam”ı canlı duymak başka bir keyifti, Zorlu’da binlerce kişiyle “Hikaye”yi bağıra bağıra söylemek bambaşka. Adamlar büyüdü, dinleyeni de çoğaldı ama özlerinde hâlâ o eski samimi damar var, dikkatli kulak anlıyor.