Körfez’den “madem geldin, yarım bırakıp kaçma” ayarı verilince Washington’un o meşhur stratejik sabrı yine 15 dakikada buhar oldu. 17 Mart 2026’da verilen mesajın özeti buydu: Ortalığı karıştırıp “biz artık bölgeden çıkıyoruz” pozu kesmek, mahallede topu komşunun camına atıp eve saklanmaya benziyor.

Ben bu cümleyi haksız bulmuyorum. Irak 2003, Afganistan 2021, Suriye dosyası desen zaten yamalı bohça. Bir yere girip düzen kurmadan çıkınca boşluğu mutlaka biri dolduruyor; bazen İran, bazen milisler, bazen de düpedüz kaos. Sonra da “neden istikrar olmadı” diye panel düzenliyorlar. Panel kısmı önemli, çünkü işi yapmaktan çok konuşmayı seviyorlar.

Körfez ülkelerinin derdi romantizm değil, gayet hesap kitabı. Petrol tesisin var, boğaz hattın var, füze menzili diye bir gerçek var. Riyad’dan, Abu Dabi’den bakınca “yarın sabah kim neyi vurur” hesabı Excel dosyası gibi açılıyor. ABD ise bazen polis, bazen hakem, bazen de “ben yokum” diyen düğün fotoğrafçısı gibi davranıyor.

Bence en komik taraf şu: Güç gösterisini seviyorlar ama faturayı sevmiyorlar. Dünyanın jandarmalığına soyunuyorsan, “çocuklar ben erken çıkacağım” deme lüksün yok. Hele bölgeyi yıllarca güvenlik şemsiyesine alıştırdıysan hiç yok. Yarım iş, bu coğrafyada en pahalı iştir.