Şubat 2026’da Bakırköy’deki yeni sınav merkezine gittim, içerisi bildiğin banka şubesi gibi. Herkes sırayla tek kişilik kabinlere tıkılıyor, dışarıda oturacak sandalye sayısı bile az. Eski sistemde millet sırayla birbirini süzer, heyecan paylaşılırdı; şimdi herkes ekran karşısında yalnız. Çok garip bir yalnızlık duygusu var, sınavdan çıkanlar bile birbirine bakmıyor.

Kıyas yapınca eski kâğıtlı sisteme dönüp bakasım geliyor. O zamanlar, salonun ortasında gözetmen sandalye gıcırtısıyla gezer, yanlışlıkla biri sayfayı çevirdi mi herkes döner bakardı. Şimdi ise internet takılır mı, sistem çöker mi derdi var. Geçen hafta bir arkadaşım Pendik’te iki saat beklemiş, “sunucu dolu” deyip sıradan geri çevirmişler. Sınavı geçtim, sırayı bile geçemiyorsun.

Bir de arada kaybolan samimiyet var. Kimse sınavdan sonra ne çıktı, hangi soru zordu, “sen kaç yaptın” muhabbeti yapmıyor. Her şey dijital, her şey soğuk. Herkese eşit imkan sağlandı ayağına, aslında insan ilişkileri iyice buhar oldu. 2015’te A2 ehliyetimi aldığımda, sınavdan sonra pastaneye gidip galibiyet kutladık. Şimdi ise ekran kapanınca herkes sanki ATM’den nakit çekip çıkıyor gibi.

Yani bürokrasideki bu dijitalleşme bazen insanı hayattan soğutabiliyor. Kağıt kokusunu mumla arar oldum.