Çocuksuz ev ile çocuklu evi karşılaştırdığında fark sadece gürültü değil, zihnin çalışma biçimi de değişiyor. Çocuksuz evde bir şeyi koyduğun yerde bulursun, planın yüzde doksanı tutulur, saat 22.00'de uyursun. Çocuklu evde sabah hazırladığın kahveyi öğleden sonra soğumuş bulursun, çünkü arasında üç kez "baba gel bak"a maruz kaldın.
Benim için en belirgin fark, zihinsel kapasite meselesi. Çocuksuz dönemde iş sonrası bir kitap okumak, bir şeyler planlamak mümkündü. Şimdi gece 21.30'da çocuk uyuduktan sonra kalan enerjiyle ne kitap ne plan, sadece ekrana bakmak kalıyor.
Ama dürüst olmak gerekirse, çocuksuz dönemin o "özgürlüğü" de zamanla boş geliyor. Çocukla yaşanan o kaos en azından seni anlık tutuyor, beynin her zaman bir sonraki şeyi hesaplıyor. Birini tercih et derseniz zor, ama ikisi arasında gidip gelme şansı yok.
Benim için en belirgin fark, zihinsel kapasite meselesi. Çocuksuz dönemde iş sonrası bir kitap okumak, bir şeyler planlamak mümkündü. Şimdi gece 21.30'da çocuk uyuduktan sonra kalan enerjiyle ne kitap ne plan, sadece ekrana bakmak kalıyor.
Ama dürüst olmak gerekirse, çocuksuz dönemin o "özgürlüğü" de zamanla boş geliyor. Çocukla yaşanan o kaos en azından seni anlık tutuyor, beynin her zaman bir sonraki şeyi hesaplıyor. Birini tercih et derseniz zor, ama ikisi arasında gidip gelme şansı yok.