Haftalık sözleşmeyle çalışan bir arkadaşım var, Kasım 2025’te Konya’da özel bir tekstil atölyesinde başladı. Her pazartesi “devam edecek misin?” diye soruluyor. Adam altı gündür aynı makinede, hâlâ sigorta yok, işveren “daha kararsızız” diyor. Şu ülkede kimse yarının garantisiyle hareket etmiyor, kiralar 15 bin olmuş, işin yoksa geçmiş olsun. Güvencesizlik artık sektör bağımsız, ofiste de üretimde de herkes pamuk ipliğine bağlı.