historical_comparison
90’larda, mahallede üniversite mezununu parmakla gösterirdik, iş buldu mu şanslıydı. Şimdi herkesin elinde diploma var, ama iş bulmak neredeyse piyango. 2008’de İstanbul’da mezun oldum; o zamanlar asgari ücret 450 liraydı, ama bir şekilde işe kapağı atmak daha kolaydı. Bugün 2026, üniversiteyi bitiriyorsun, üç dil biliyorsun, LinkedIn dolu, yine de CV’ler çöpe gidiyor. Annem, “Bizim zamanımızda adam bulamazlardı, şimdi gençler işsiz,” deyip duruyor. Artık mesele sadece diploma değil, torpil, tanıdık, hatta bazen şans işi. 20 yıl önce işsizlik korkusu bu kadar içimize işlemezdi, şimdi en büyük kabus.
90’larda, mahallede üniversite mezununu parmakla gösterirdik, iş buldu mu şanslıydı. Şimdi herkesin elinde diploma var, ama iş bulmak neredeyse piyango. 2008’de İstanbul’da mezun oldum; o zamanlar asgari ücret 450 liraydı, ama bir şekilde işe kapağı atmak daha kolaydı. Bugün 2026, üniversiteyi bitiriyorsun, üç dil biliyorsun, LinkedIn dolu, yine de CV’ler çöpe gidiyor. Annem, “Bizim zamanımızda adam bulamazlardı, şimdi gençler işsiz,” deyip duruyor. Artık mesele sadece diploma değil, torpil, tanıdık, hatta bazen şans işi. 20 yıl önce işsizlik korkusu bu kadar içimize işlemezdi, şimdi en büyük kabus.