2024 yazı, Ankara’da Kızılay’da iş arayan gençlerin sayısı bildiğin patladı. Kafelerde CV yazan, simitçide LinkedIn tarayan tipler gördüm; yaş ortalaması 24-25. Mezun olmuş, hatta yüksek lisansı var, ama bulduğu işler garsonluk ya da çağrı merkezi. Mühendisi, psikoloğu, mimarı fark etmiyor. 8 bin lira maaş teklif eden yerler dolu, ama kiralar zaten 10 bin bandını geçti. Çevremdeki çoğu kişi, 6 ayda bir yeni iş arayışında. Devlet kadroya girme umuduyla KPSS’ye abanıyor, özel sektörde “deneyim lazım” diye kapıdan çevriliyor. 2026’da hâlâ “dayın var mı?” muhabbeti dönüyor. Kimseye “umut var” demeye dilim varmıyor, çünkü tablo ortada: Şanslıysan torpillisin, değilsen Ankara metrosunda bir çay parasını hesaba katıyorsun.