İzmir’de üç ay boyunca iş aradım, sadece bir çağrı merkezi teklif etti: net 12 bin maaş, iki hafta sonu vardiyası, haftalık 45 saat. Yanımdaki çocuk Boğaziçi mezunu, İngilizcesi var, ama o da aynı kuyrukta. 2026’da gençlik dediğin CV değil, tanıdık arıyor. Üniversiteyi bitirmek artık “başlangıç paketi.” Mezun sayısı arttıkça iş ilanı azaldı, herkes LinkedIn’de garip motivasyon postları paylaşıyor, ama kimse gerçekten iş bulamıyor.